ΚΩΣΤΗΣ Ν. ΖΕΡΒΑΚΗΣ: Σταυρωθήτω!

Σταυρωθήτω!

Απριλοφουνταλαμένο θε να ‘ναι φέτος το Πάσχα. Στις δεκαεννιά, λίαν πρωία, θα ξεμπουμπουκιάσει ο μισανοιγμένος και δροσολουσμένος ανοιξιάτικος ροδανθός της λαμπρoφόρας μέρας. Με χαρμόσυνους ήχους θα σημάνουν τα σήμαντρα την Ανάσταση.
Οι τελετουργικές προσευχές της Μεγάλης τεσσαρακοστής είναι προς το τέλος τους. Τη δάδα της σκυταλοδρομίας των τελετών και των προσευχών, θα παραλάβει η Μεγαλοβδομάδα. Κατά τη διάρκεια της, θα κορυφωθεί το «Θείον Πάθος».Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, ο άλλοτε φοροεισπράκτορας, που βαστούσε τεφτέρι κι έγραφε, εξιστορεί με πολύ παραστατικότητα τη στιγμή της παράδοσης του «Γλυκύ Ναζωραίου» στο μπουλούκι του εξαγριωμένου όχλου. Αυτή η περικοπή του Ευαγγελίου θα ακουστεί μέσα στις εκκλησιές τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, όταν οι παπάδες θα αναγνώσουν το πέμπτο Ευαγγέλιο.
Απευθύνεται λοιπόν ο Πιλάτος, ο τοποτηρητής των ηγεμόνων της Ρώμης, προς όλους τους εξαγριωμένους και βαλτούς από το Ιερατείο-το ντόπιο κατεστημένο-και τους λέγει.

-«τίνα θέλετε απολύσω υμίν Βαραββάν ή Ιησούν; οι δε είπον, Βαραββάν. Λέγει αυτοίς ο Πιλάτος, τι ούν ποιήσω Ιησούν, τον λεγόμενον Χριστόν; Λέγουσιν αυτώ πάντες, Σταυρωθήτω!»
Ακολουθεί η παράδοση, του Ιησού, από τον Ηγεμονίσκο, και το νίψιμο των χειρών του τελευταίου, που έμεινε ως τις μέρες μας παροιμιώδες. Καθένας που θέλει να βγάλει από πάνω του το βάρος της ευθύνης του, της όποιας ευθύνης, «νίπτει τας χείρας του» κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
Απ’ εκείνη την ώρα αρχίζει η πορεία προς τον Γολγοθά. Μη μπορώντας ο καταπονημένος Ιησούς να κουβαλήσει τον σταυρόν του μαρτυρίου του «…εύρον άνθρωπον Κυρηναίον, ονόματι Σίμωνα. Τούτον ηγγάρευσαν, ίνα άρη τον σταυρόν αυτού».
Από τότε, κατρακυλήσανε οι αιώνες σαν το νερό στο ρυάκι, χωρίς να μπορέσει η θυσία του Θεανθρώπου να εξαλείψει, από προσώπου Γης, τους σταυρωτές και τα θύματα τους, τους υπομείναντας, κατά κάποιο τρόπο, το μαρτύριο του σταυρού.
Μια ματιά στην σημερινή κοινωνία είναι αρκετή για να διακρίνει κανείς τους θύτες και τα θύματα του σταυρικού μαρτυρίου. Λαοί σταυρώνονται από τους κραταιούς της Οικουμένης, ο δυνατός σταυρώνει τον αδύνατο, ο πλούσιος το φτωχό, ο εργοδότης τον εργάτη, το κράτος τους πολίτες, η ένδεια όσους δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα, οι Τράπεζες κι οι τοκογλύφοι-ένα πράμα είναι κι οι δυο-τους κακομοίρηδες τους δανειστές, τη νεολαία σταυρώνουνε τα ναρκωτικά και η ανεργία κι ένα σωρό άλλα βάσανα, που σχηματίζουνε μια ατέρμονη αλυσίδα σταυρικού μαρτυρίου.
Κάθε λαός, κάθε άνθρωπος, σ’ αυτόν τον Κόσμο, άρει τον δικόν του σταυρόν, υπομένει το μαρτύριο του και αναμένει καρτερικά την Ανάσταση. Ο Γολγοθάς κι η Σταύρωση, είναι ο μόνος δρόμος.
Καλή Ανάσταση

ΚΩΣΤΗΣ Ν. ΖΕΡΒΑΚΗΣ

8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2009

παλιό αλλά πάντα επίκαιρο